De draad weer oppakken (met pubers die niet altijd weten dat je anders bent geworden)

Tijdens mijn ziekteproces heb ik me sterk gehouden. Niet omdat ik de superheld wilde zijn, maar omdat ik zo graag wilde dat voor mijn kinderen alles zo veel als mogelijk “gewoon” bleef. Dat ze naar school konden, hun vrienden konden zien, en dat het leven voor hen niet stil hoefde te staan, ook al stond het dat voor mij wel.

Natuurlijk was dat achteraf gezien wat naïef van mij. Ze hebben mij gezien met een kale kop. Ze wisten dat ik chemo en bestraling had. Maar ik probeerde te doen alsof er niet zoveel aan de hand was. Alsof alles “gewoon” door kon gaan. En eerlijk? Dat lukte soms ook best.

Maar nu, een tijd later, merk ik dat het misschien wel te goed is gelukt. Ze zijn pubers geworden, met alles wat daarbij hoort. Hun wereld is groter geworden, terwijl ik in sommige opzichten nog steeds bezig ben met de nasleep van die periode. En soms voelt het alsof ze vergeten zijn of eigenlijk niet beseffen dat ik niet meer dezelfde ben. Dat ik anders in mijn energie zit. Dat ik soms nog steeds vecht tegen vermoeidheid, tegen overprikkeling, tegen die onzichtbare rugzak die ik dagelijks draag.

Niet omdat zij dat niet willen zien. Maar omdat zij nu gewoon puber zijn en vooral met zichzelf bezig. En we er eigenlijk nooit echt over gepraat hebben. Omdat ik het hen misschien ook nooit echt heb laten zien.

We zijn elkaar daardoor misschien zelfs wel een beetje kwijtgeraakt.

Niet omdat de liefde minder is geworden. Maar omdat ik niet goed wist hoe ik mijn kwetsbaarheid moest delen, niet durfde te vertrouwen op dat ze het konden dragen en zij te druk bezig zijn met hun eigen puberleven. En dat snap ik. En toch doet het soms pijn.

Zij zien iemand die anders is en doet. Dat is ook zo, maar pubers vragen om andere opvoeding en begeleiding dan jongere kinderen en dat schuurt soms.

De draad weer oppakken is lastig als je allebei niet goed weet waar de draad precies is gebleven.

De kracht van woorden En dan is er nog iets dat schuurt. Iets kleins, maar voor mij groot. Soms hoor ik ze het woord ‘kanker’ gebruiken als scheldwoord. Tussen hun grappen en puberpraat. Voor hen is het gewoon een krachtterm. Voor mij is het een littekenwoord.
Ze bedoelen er niets mee, dat weet ik. Maar het snijdt toch, alsof ze niet weten wat het écht betekent.
Misschien hebben we het daar te weinig over gehad. Misschien durfde ik dat zelf niet. Misschien dacht ik dat het vanzelf zou verdwijnen als alles weer 'gewoon' werd.

Maar ik voel dat het tijd is. Tijd om hen te laten zien dat achter dat woord een verhaal zit. Mijn verhaal. Ons verhaal.

Stapje voor stapje
Ik geloof dat we de draad weer kunnen oppakken. Misschien niet met grote gesprekken, maar met kleine momenten. Kijken, luisteren, en de tijd nemen om elkaar weer echt te zien.
Ze hoeven niet alles te begrijpen. Maar misschien is het wel tijd dat ik hen laat zien dat ik niet alleen die sterke moeder ben. Maar ook iemand die af en toe nog even moet zoeken naar wie ze zelf geworden is.
Misschien biedt dat hen ruimte om dichter te komen bij wat het met hún heeft gedaan. Want als je houvast ziek wordt en het leven lijkt te kunnen wankelen, dan neem je daar echt wel iets van mee.

En misschien vinden we elkaar daar wel weer. En misschien zit er ook iets van haast onder al die lagen. Een gevoel van tijd die tikt. Omdat ik soms denk: straks zijn ze volwassen en vliegklaar, en heb ik dan wel genoeg gedaan, genoeg gedeeld? Heb ik mezelf ook ruimte gegund, of ben ik alleen maar aan het zorgen geweest? De wens om zelf te leven, écht te leven, wordt steeds groter. Hoeveel tijd heb je nog? Soms droom ik hardop over andere landen, nieuwe starten. En dan voel ik de botsing tussen moeder zijn en mens zijn. Tussen verantwoordelijkheid en verlangen. En dat is soms een hele stille strijd. Maar dat vraagt om een andere blog! Voor nu is het genoeg om het te benoemen.

En soms is het gewoon zwaar.
Alleenstaande moeder zijn van twee pubers is op zichzelf al een uitdaging. Tel daarbij een baan op waarin ik zelf nog zoekend ben naar balans, én een soort levenshaast die me af en toe influistert dat ik ook aan mezelf mag denken. Egoïstisch misschien. Maar is het dat echt?
Want hoe hard zij soms ook roepen dat ze geen moeder nodig hebben, ik weet dat ze me stiekem harder nodig hebben dan ooit. Alleen durven ze dat zelf nog niet altijd toe te geven. Ze zijn zichzelf aan het afzetten, en in dat proces botsen we wel eens. Ik hoop dat als ze dit ooit lezen, ze weten dat alles wat ik doe, ook het worstelen en zoeken, altijd vol is van liefde. Zelfs als we elkaar even kwijt zijn, zelfs als het schuurt of stil is – mijn liefde is nooit afwezig.

Zij zijn op zoek naar wie ze zijn, ik op zoek naar wie ik ben geworden.
Maar misschien is dat juist de plek waar we elkaar opnieuw kunnen vinden.