De rugzak die je niet ziet
In deze blog neem ik je mee in hoe het voelt om verder te leven na ziekte, met littekens die vaak onzichtbaar blijven. Over de onuitgesproken zwaarte van dagen waarop alles ‘normaal’ lijkt, maar het niet zo voelt. Niet om medelijden te vragen, maar om te laten weten dat je niet de enige bent met een rugzak die anderen niet zien. Moed & Mos is er om die stiltes hoorbaar te maken.
7/28/20252 min read
De rugzak die jij niet ziet (maar die ik elke dag voel)
“You’ve got stars, I’ve got scars they don’t see.”
Dat zinnetje blijft maar plakken. Het komt uit een nummer van Tom Odell en raakt precies de kern. De wereld is goed in het vieren van sterren. Van successen. Maar de littekens? Die blijven vaak netjes onder je trui zitten.
Soms voelt het alsof ik een sticker op mijn voorhoofd nodig heb: “Ik zie er goed uit, maar ik draag meer dan je denkt.”
En weet je, dat is niet erg. Maar het mag er wél zijn. De buitenkant klopt wel, maar de binnenkant doet soms zijn eigen ding
Iedereen wil graag dat het verhaal rond is. Je was ziek. Je bent genezen. Je hebt gewonnen. Gefeliciteerd, volgende hoofdstuk! Maar zo voelt het niet altijd. Voor de buitenwereld ben ik de “gelukkig dat het goed gegaan is”-versie. Maar van binnen is het verhaal niet altijd afgerond. Er zijn dagen waarop angst ineens ongevraagd op de koffie komt. Dagen waarop de vermoeidheid zich niet laat weg-netflixen.
En ik?
Ik doe alsof het normaal is. Niet omdat ik wil liegen, maar omdat ik soms zelf graag wil geloven dat het zo is. Geen strijd. Geen winnaar. Gewoon verdergaan. Ik heb een hekel aan woorden als “overwinnen” en “strijden tegen kanker”. Ik heb niks gewonnen, ik heb geen trofee. Alleen een ander perspectief en een goed gevulde ziekenhuiskaart. Voor mij was het geen gevecht. Het was niet eens een keuze. Het was meebewegen. Verduren. En doorgaan, zelfs als je daar niet voor gekozen hebt.
Wat je niet ziet, draag ik elke dag
Er zijn dagen dat ik die rugzak bijna niet voel. Dan loop ik licht. Dan denk ik even dat alles “weer normaal” is. Maar er zijn ook dagen dat hij loodzwaar is. En niemand die dat ziet. Er zijn ook dagen dat hij licht aanvoelde aan de start van de dag en dan ineens weer loodzwaar voelt. Denk aan berichten in de media of persoonlijke kringen die (weer) met de ziekte te maken hebben. Of als ik ineens een paar dagen loop te kuchen of een pijntje bij mijn borst voel. Als de rugzak zwaar aanvoelt, stribbel ik niet meer tegen. Ik loop hoogstens een beetje scheef.
Waarom ik dit deel?
Ik schrijf dit niet om medelijden of voor aandacht. Ik schrijf het omdat ik weet dat er zóveel mensen zijn met onzichtbare littekens. En misschien helpt het als iemand het eens hardop zegt. Misschien voel jij je daardoor iets minder raar als jouw rugzak ook weer eens te zwaar voelt.Dat is waarom ik Moed & Mos begonnen ben. Niet om grote lessen te delen, niet om wijze lessen te geven. Maar om te zeggen: “Ik snap je.”
You’ve got stars.
I’ve got scars they don’t see.
En dat is allebei oké.