De vrouw in de spiegel — en het lijf dat ik oké moet vinden

Soms kijk ik in de spiegel en denk ik: “Wie ben jij eigenlijk?” Niet omdat ik ouder word. Niet omdat de dagen soms te druk zijn en de wallen het winnen van mijn concealer. Maar omdat de vrouw die ik daar zie, niet meer de borst heeft die er ooit was. En dan heb ik het eigenlijk alleen nog maar over de buitenkant die niet meer hetzelfde is en ook nooit meer zal worden.

Er is een litteken.
Er is een reconstructie.
En eerlijk gezegd… ik vind het helemaal niet mooi.
Niet in badkleding. Niet in lingerie. Soms niet eens in een simpel T-shirt.

Mijn rechterborst is nog zoals hij altijd was. Mijn linkerborst is een reconstructie van wat er ooit zat. Samen vormen ze een asymmetrisch duo dat ik in theorie “oké” zou moeten vinden. Want ik ben er nog. En dat is toch wat telt?

Dankbaar én… ja, ook verdrietig

Begrijp me niet verkeerd: ik ben dankbaar. Ik weet hoe het had kunnen aflopen. En ik weet dat mijn gezondheid het allerbelangrijkste is. Maar waarom voelt het dan alsof ik niet mag balen van dat lijf dat zo veranderd is? Alsof ik maar tevreden moet zijn. Alsof verdriet ondankbaar is. Dat schuldgevoel, dat stemmetje dat zegt: “Je leeft toch nog? Zeur niet zo.” Dat maakt het soms nog ingewikkelder dan het al is. Die borst die is niet van mij en voelt ook niet als die van mij. Door het contrast met mijn eigen borst is dat een regelmatige reminder.

Die vrouw met schijt? Dat ben ik (nog) niet.

Ik bewonder ze. De vrouwen die zonder aarzelen de sauna instappen. Die hun badpak of bikini aantrekken en denken: “Kijk maar, dit ben ik. Dit is mijn lijf, mijn verhaal. Die met borstamputatie en zonder reconstructie hun verhaal dragen met trots en kracht, Ik zou willen dat ik haar was. Maar ik ben haar niet. Ik ben de vrouw die vijf keer checkt hoe haar shirt valt. Die in de lingeriewinkel naar de verkeerde kant van het rek wordt getrokken — naar de kanten setjes die ooit vanzelfsprekend leken. Ik ben de vrouw die twijfelt of ik ooit nog dat stoere gevoel ga krijgen van: “Yeah, good photos, mein Frau.

Misschien word ik haar ooit. Misschien ook niet.En dat is oké.

Gezond, maar anders

Wat niemand je vertelt, is dat het lijf dat je redt, soms voelt als het lijf dat je kwijtraakt. Je bent gezond. Maar ook… anders. Dat is geen klaagzang. Dat is de realiteit van een lichaam dat heeft gevochten en veranderd is. En toch… Toch sta ik daar, elke ochtend, voor die spiegel. Soms met een brok in mijn keel. Soms met een halve grijns. Beide zijn goed. Ik hoef niet te vechten tegen het gevoel. Ik hoef het niet weg te lachen, maar ik mag er wel mee lachen.

Het mag er zijn, allebei.
Want dit is ook moed.
En ja, dit is ook mos.
Niet zo zichtbaar, maar o zo voelbaar.